Margriet is op dit moment in Leicester, Engeland, voor studie. Ze bereidt zich voor om in D.V. maart/april naar Droomland te gaan. Eind februari a.s. zal ze daarom weer naar haar gastland vertrekken, want voor begin maart is er een voorbereidingsweek gepland voor Droomland. De voorbereidingen zijn in volle gang! 

Het was nu dus een unieke gelegenheid om een bezoekje te brengen aan haar, aan de andere kant van de Noordzee! Mirjam bezocht Margriet in januari, en had (naast een hele goede en gezellige tijd J) een exclusief interview met haar! De vragen hiervoor zijn aangeleverd door diverse mensen uit de gemeente. 

Mirjam: Margriet, je bent nu in Engeland. Wat doe je daar precies?

“Ik doe een promotieonderzoek op de universiteit in Leicester. Daarvoor ben ik afstandsstudent. Ik ben dan twee maanden per jaar in Engeland, vier jaar lang. En verder werk ik straks op mijn nieuwe werkplek ook aan mijn onderzoek. Ik heb ervoor gekozen dit te doen, omdat de opleidingseisen aan docenten in mijn gastland steeds hoger worden, en er ook meer competitie komt nu meerdere Engelstalige buitenlanders hierheen komen. Als ik niet promoveer, wordt het straks lastiger om bijvoorbeeld literatuurlessen te mogen geven. Ik wil mij daarom graag voorbereiden om in de toekomst voldoende opgeleid te zijn om Engels op de universiteit te kunnen blijven geven!”   

Mirjam: Hoe gaat het met je werk in je gastland?

Ik heb mijn baan op de universiteit opgezegd, omdat het de bedoeling is om in maart te beginnen op de nieuwe universiteit in Droomland.  Een verwachtingsvolle tijd dus!  Maar ik heb vrede in mijn hart en weet dat het goed is. God geeft me vrede. We zien er naar uit naar dit duistere land te gaan en daar Gods licht te mogen laten schijnen.

Roel: Waarom is je oude universiteit nu je plek niet meer?

“Vorig jaar had ik ook mijn baan opgezegd, omdat ik naar Droomland zou gaan. Mijn hart ging nog steeds uit naar mijn studenten in mijn oude plaats, maar ik zag ook erg uit naar de nieuwe plaats. Toen het toen toch niet doorging, heb ik op een bijzondere manier mijn baan teruggekregen. Dit jaar ervaar ik dat ik klaar ben in mijn oude plaats, het is anders dan vorig jaar. Het laatste semester is me dat duidelijk geworden. Ik merk dat studenten vanwege de groeiende economie veel materialistischer zijn geworden. De feestjes en filmavonden die ik organiseerde met het doel de studenten met het evangelie te bereiken, werden eerder heel speciaal gevonden door de studenten, maar nu wordt dat minder. Mijn manier van werken past dus minder bij hoe de cultuur nu verandert. Vergeleken met vorig jaar waren er nu minder mogelijkheden om met mijn studenten over God te praten. Vorig jaar was mijn hart in mijn oude plaats, maar ging ook naar Droomland uit. Nu ben ik er klaar. Ik zie er naar uit naar mijn nieuwe plaats te gaan.”  

Roel: Hoe weet je dat je nu nog steeds naar Droomland moet gaan?

“Ik weet het in mijn hart, ik geloof het. God heeft het me duidelijk gemaakt, in mijn hart gelegd. Hij heeft dit verlangen niet weggehaald. Voor het thuisfront was het misschien teleurstellend dat het niet doorging, die keren dat het uitgesteld werd. Maar ik geloof dat het gáát gebeuren. Ik zie er naar uit. En ik ben er voortdurend mee bezig. Eerder heb ik door dromen en Bijbelteksten ervaren dat God me erheen roept, later ook door andere dingen. En het afgelopen jaar hadden we wekelijkse vergaderingen en gebedsuren om alles goed voor te bereiden. Verder: de universiteit staat er, heel concreet. Ik wil God gehoorzamen. En vind het zo bijzonder dat ik dit mag doen.”   

Roel: De universiteit in Droomland is een afgeschermde omgeving. Ik heb begrepen dat je niet zomaar het terrein af kunt. Voel je je dan niet opgesloten (gevangenis)? Welke vormen van ontspanning zijn er?

“Ja, de mensen die voorbereidend werk doen en geregeld daar heen gaan voor 1 of 2 weken, ervaren het inderdaad als opgesloten zitten. Men zegt, ‘de grootste vijand die je daar tegenkomt, ben je zelf.’ Om me op die tijd voor te bereiden, wil ik graag goede filmen en boeken, preken en christelijke muziek meenemen. Bijvoorbeeld muziek van Metanoia! Die vind ik echt super! Is dat beschikbaar? En verder ben ik dol op bloemen! Ik ga mijn kamer met (bij gebrek aan beter: nep) bloemen decoreren om een huiselijk (en volgens mijn buitenlandse vrienden ‘specifiek Nederlands!’) sfeertje te creëren. Je kan er weinig doen qua ontspanning en we mogen bijvoorbeeld ook geen studenten bij ons thuis uitnodigen. Ik verwacht wel dat de werkdruk hoog zal zijn, want ik geef dan lezen en schrijven, en daarbij komt heel veel nakijkwerk. Ook hoop ik aan mijn onderzoek te kunnen werken. Overigens worden we geadviseerd een keer in de twee maanden er even uit te gaan, om wat afstand te kunnen nemen en te ontspannen. Ik hoop dus af en toe even terug te gaan naar mijn huidige gastland. Ik krijg dan onderdak bij een fijne christenfamilie uit Nieuw Zeeland met 6 kinderen! Dat geeft een soort ‘thuisgevoel’.”  

Jacco: Welke creatieve manieren denk je te gaan gebruiken in Droomland om op God te wijzen?

“In eerste instantie geen! We geven gewoon les en hopen een vertrouwensbasis op te bouwen. We moeten voorzichtig zijn, anders is de kans groot dat de universiteit wordt gesloten. Maar onze manier van handelen en denken zijn zo anders dat ik geloof dat dat sowieso de studenten aan het denken zal zetten. En we zijn open voor mogelijkheden die God nog verder geeft!” 

Jacco: Droomland is een land waar christenen het moeilijk hebben. Wat doet dat met jou?

“Ik focus me op het liefhebben van de mensen daar. Ik wil me niet blindstaren op de erge dingen, hoe verschrikkelijk die ook zijn. God houdt van alle mensen daar.”  

Paul: Hoe koud is het eigenlijk nu in je gastland? En rijden de treinen dan nog wel?

“Het is ontzettend koud. Toen ik op weg ging naar Engeland was het min twintig graden, en volgens Yahoo voelde het door de wind aan als min 29 graden. Ik kon ook merken dat het ongewoon koud was omdat de kooplui die normalerwijze in de winter met min 10 graden nog wel langs de straat staan met hun kar, om fruit te verkopen, de laatste weken het ook voor gezien hielden. Het was echt bar. En nog wat kouder dan jullie de laatste tijd hebben doorgemaakt. Paul, ik ga nooit met de trein, maar volgens mij rijden de treinen gewoon. Afgezien van een paar supersonisch snelle treinen zijn de meeste treinen langzamer dan lange-afstand bussen, dus die zijn zelfs met dit weer nog wel behoorlijk veilig, lijkt me zo. Ik ga wel af en toe met de bus. Weer of geen weer, de bussen gaan altijd; erg comfortabel zijn de bussen in mijn district niet echt trouwens, want de bussen zijn onverwarmd – afgezien van een klein kacheltje naast de chauffeur.”  

Mirjam: Wat wil je graag nog meer meegeven aan de gemeente?

“Mensen in Droomland worden vaak gezien als heel zielig of heel slecht. Wat ik wil zeggen, is dat het allemaal mensen zijn, van wie God de Vader heel veel houdt. Ze zijn echt niet zoveel anders dan wij. Ze leven alleen in een andere situatie. Ik heb wel een voorbeeld. Bij de officiële opening van de school eind vorig jaar waren onder de vele buitenlandse gasten twee Duitsers. Een van de gidsen die de groep begeleidde maakte de (verkeerde) conclusie dat zij getrouwd waren. Het viel hem op dat de man de vrouw vaak alleen liet lopen. Hij merkte dat op tegen de man en adviseerde hem: ‘Dat lijkt me niet zo goed. Je vrouw heeft je hulp en zorg nodig’. Deze man is geen robot, maar een mens met menselijke gevoelens – en ook voor hem is onze Here Jezus gestorven.”  

Support Margriet!  

Wat heeft Margriet nodig? In de eerste plaats gebed. Verder heeft Margriet op haar nieuwe werkplek straks geen lokaal salaris meer. Daarnaast zal ze regelmatig terug moeten vliegen naar haar huidige gastland, omdat het moeilijk is lange tijden aaneen in Droomland te zijn. Dat brengt kosten met zich mee. Financiële support is daarom zeker belangrijk.