Sterven en vrucht
Deze maand beginnen de lijdensweken, een periode waarin we opnieuw stil staan bij de laatste weken van de Here Jezus voor zijn sterven aan het kruis op Golgotha.
In de muziekwereld is men al maanden bezig met de voorbereidingen van de Mattheüs - en de Johannes passsion.
In de filmwereld verschijnt weer een nieuwe film over het lijden en sterven van de Here Jezus: "The Passion".
Een film, waarover erg veel kritiek bestaat omdat in deze film het antisemitisme aangewakkerd wordt.
We zien ook dat de commercie op deze tijd inspeelt en op goede zaken hoopt.
Als gemeente willen we deze periode niet zo maar voorbij laten gaan.
Het lijden en sterven van de Here Jezus willen we dit keer bezien in het licht van vrucht dragen.
In Jesaja 53 vinden we de vierde profetie over het lijden van de Knecht des Heren.
Het is één van de bekendste hoofdstukken in de Bijbel dat over het lijden van Christus handelt.
In vers 10-11 vinden we de woorden:
"Wanneer Hij Zichzelf ten schuldoffer gesteld zal hebben, zal Hij nakomelingen zien en een lang leven hebben en het voornemen des Heren zal door zijn hand voortgang hebben. Om zijn moeitevol lijden zal Hij het zien, tot verzadiging toe…"
Het lijden van Christus staat niet op zich zelf, het heeft een doel!
Zijn lijden en sterven brengt nakomelingen voort en een lang (eeuwig) leven. Zijn moeitevol lijden zou beloond worden.
Het gaat hier om de vrucht van zijn lijden.
De nakomelingen, waarover Jesaja spreekt zijn de verlosten die bij de gemeente behoren, de gemeente die vanuit zijn lijden en sterven tevoorschijn gekomen is.
Daarom zegt Paulus in Efeziërs 5:25
"Christus heeft de gemeente liefgehad en Zich voor haar overgegeven".
De vrucht van zijn lijden was de gemeente.
Dit was de vreugde die vóór Hem lag en Hem de moed gaf het kruis op zich te nemen en de schande niet te achten. (Hebreeën 13:2)
Om een einde te maken aan het alleenzijn van Adam bracht de Here God Adam eerst in een diepe slaap (letterlijk: doodsslaap), maar waaruit Eva "geboren" werd.
Zo stierf de Here Jezus als de eniggeboren zoon van God (Hij was de enige), maar stond na drie dagen op als de "Eerstgeboren" Zoon van God en noemde zijn apostelen "broeders" en zijn Vader ook hun Vader!
Om niet meer alleen te blijven moesten Adam en later Christus dus kennelijk de dood in!
Het lijden van de Here Jezus bracht geweldig veel vrucht voort. De Here Jezus leert ons hierover in Johannes 12:24-25
"Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u, indien de graankorrel niet in de aarde valt en sterft, blijft zij op zichzelf; maar indien zij sterft, brengt zij veel vrucht voort. Wie zijn leven liefheeft, maakt dat het verloren gaat, maar wie zijn leven haat in deze wereld, zal het bewaren ten eeuwigen leven."
In dit vers zien we dat het sterven onlosmakelijk verbonden is aan vrucht dragen.
Het voorbeeld zien we om ons heen in de natuur.
De afgestorven natuur komt in het voorjaar weer tot leven.
Miljarden knopjes worden door de kracht van de natuur opengebroken, het jonge groen verschijnt en de prachtige bloesem kondigt de lente aan.
Ieder zaadje zal moeten sterven om te kunnen ontkiemen en vrucht te dragen. Zo ging het met de Here Jezus en zo zal het ook met ons moeten gaan.
Als we ons zelf krampachtig vast willen houden zal ons leven uiteindelijk zonder vrucht verloren gaan.
