Zegen en vrucht dragen…
"En Isaak zaaide in dat land en oogstte in dat jaar honderdvoudig; want de Here zegende hem." (Genesis 26:12)
In bovenstaand vers lezen we over het zaaien, vrucht dragen en oogsten, drie dingen die onlosmakelijk aan elkaar verbonden zijn.
Wanneer er niet gezaaid wordt, kan er van vrucht dragen geen sprake zijn en volgt er ook geen uiteindelijke oogst.
Vrucht dragen begint met zaaien…het zaaien van ons eigen leven.
Zo leert de Here Jezus het ons in Johannes 12:24,25
.. "Ik zeg u, indien de graankorrel niet in de aarde valt en sterft, blijft zij op zichzelf; maar indien zij sterft, brengt zij veel vrucht voort. Wie zijn leven liefheeft, maakt dat het verloren gaat, maar wie zijn leven haat in deze wereld, zal het bewaren ten eeuwigen leven".
Graankorrels die bewaard worden en niet gezaaid worden behouden vele eeuwen hun kiemkracht.
Wat is het jammer, dat deze graankorrels nooit tot hun doel komen en de aanwezige kiemkracht niet werkzaam wordt.
Zo zijn er vele christenen, die tijdens hun aardse leven nooit tot het doel komen waartoe God hen geroepen heeft.
Ze zijn te bezitterig naar zichzelf toe en zijn niet bereid hun leven aan God over te geven en zo afstand te doen (letterlijke vertaling van "haten") van hun leven.
Ze willen zelf de baas over hun leven zijn en zijn niet bereid de leiding van hun leven aan Christus over te geven.
In alle beslissingen gaat het dan om de eigen wil, in plaats van de wil van God.
Een boer geeft bij het zaaien zijn zaad uit handen.
Hij kan het niet in zijn eigen handen houden en moet het loslaten.
Zijn wij bereid, ons leven los te laten en het in de handen van God te geven.
Dit is één van de moeilijkste dingen van ons leven.
Voor Isaak was dit ook heel moeilijk.
Hij meende zijn eigen zaakjes goed voor elkaar te hebben en dacht zijn leven te redden door te zeggen dat Rebekka niet zijn vrouw maar zuster was.
Nadat de waarheid aan het licht kwam en God hem duidelijk maakte, dat hij zo op een verkeerde manier bezig was, kon de Here God hem weer opnieuw zegenen....
.... ja zelfs honderdvoudig, het maximale!
Bij Abraham, Isaak en Jacob ging het steeds weer om de zegen, waarmee de Here hen zegende.
Niet Ismaël maar Isaak -, niet Esau maar Jacob werd gezegend. "De zegen des Heren maakt rijk, zwoegen voegt er niets aan toe" leert Salomo ons in Spreuken 10:22.
Wat was voor de aartsvaders deze zegen van onnoemelijk belang.
Ze konden niet zonder Zijn zegen.
Rond Kerst en de jaarwisseling zullen weer vele zegenwensen ons bereiken. Prachtige kaarten, mooie woorden en liefdevolle gebaren zullen deze zegenwensen onderstrepen.
Vergeet daarbij dan niet dat de zegen van God komt en dat deze zegen met vrucht dragen te maken heeft.
Toen de Here God de mens geschapen had, zegende Hij hem zodat hij voor Hem vrucht zou dragen.
Na het zaaien komt een proces opgang dat tot vrucht dragen zal leiden. Het zaad dat in de aarde valt moet eerst sterven voordat het nieuwe leven tevoorschijn komt.
Gedurende dit proces gaat men ervaren wat Paulus verschillende keren schreef:
"Ik sterf elke dag…met Christus ben ik gekruisigd…en toch leef ik, dat is niet meer mijn ik, maar Christus leeft in mij! (Galaten 2:20)
Na het geloof, dat Christus voor ons gestorven is komt, als het goed is, een proces bij de gelovige opgang, waarin deze gaat ervaren, dat de gelovige ook met Christus gestorven is.
Uiteindelijk leidt dit stervensproces tot de oogst.
Uit de vele gebeurtenissen ver weg en dichtbij kunnen we afleiden dat de komst van Christus dichtbij is.
